Przysłowie “Jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać jak i one” jest wykładnikiem prawdy o potrzebie bycia elementem grupy i ostrzega ludzi przed zbytnim wyzbywaniem się własnego zdania. Na podwórku, w przedszkolu i szkole większość przyjmuje zasady zachowania i wartości obowiązujące w środowisku, grupie rówieśników, w zakładzie pracy także. Łatwo i często trzeba podporządkować się innym, trudniej walczyć o swoje prawa, trwać przy swoim zdaniu, wartościach lub solidaryzować się z mniejszością skazaną teoretycznie na klęskę. Bycie asertywnym w wielu przypadkach jest równoznaczne z odrzuceniem przez grupę, a tego człowiek nie chce. Tak więc powiedzenie o wronach może być przestrogą. Dla przykładu: w sekcie najważniejszy jest przywódca i jego zdanie się liczy, od pozostałych członków wymaga się wyłącznie posłuszeństwa. Z kolei w drużynie sportowej wszyscy zawodnicy mają jeden cel: osiagnąć sukces, wygrać. W obu przypadkach jednostka musi się podporządkować.
Wychowujący rodzice “od wieków” dzieciom zbyt zintegrowanym z grupą (wagary klasowe, złe zachowanie w miejscach publicznych itd.) zadają pytanie: “A jeśli twoi koledzy będą skakać do ognia, to ty też skoczysz?”. Do prawdziwej analizy myśli zawartych w tym pytaniu trzeba dojrzewać latami. Odruchowo bowiem odpowiadamy na nie, że “nie wskoczylibyśmy do ognia nawet wtedy, gdy koledzy wskakują”, po czym… wskakujemy. “Ogień” ten ma różne oblicza metaforyczne. Raz są nim papierosy wypalane w łazience podstawówki, innym razem wagary w ogólniaku, przesadzanie z alkoholem na studiach lub też leniuchowanie na koszt pracodawcy. Robimy wiele rzeczy, aby tylko się nie wyróżniać z tłumu, choć tak naprawdę każdy pragnie zaznaczać swoją odrębność i wyrastać ponad przeciętność.
Zatem jeśli “wchodzisz między wrony” – przynależysz do jakiejś grupy, musisz podporządkować się panującym w niej zasadom. Z jednej strony człowiek potrzebuje bycia i działania w otoczeniu innych, bliskich mu i życzliwych ludzi, ale z drugiej strony często wiąże się to z rezygnacją z własnych przyzwyczajeń, poglądów, działań czy wartości. To może być bolesne, ale też i radosne – ponieważ gdy wspólnie osiągamy sukces, radość jest większa, a porażka też mniej boli. Warto kontrolować to, co jest nam narzucane.
W stadzie jest łatwiej?
Powiedzenie o wronach uświadamia, iż jako członkowie grupy będziemy przez nich i przez otoczenie odbierani jako “wrony” właśnie, mimo iż nimi np. nie jesteśmy lub się w pełni nimi nie czujemy: chodzi o konkretnie sprawy i postawy. Dla przykładu, gdy wmieszamy się w tłum agresywnych kiboli manifestujących swoją nienawiść do świata, nikt nie uwierzy, że nie mamy w sobie tej samej adrenaliny i żądzy krwi, jaką “generują” na ulicach oni. To samo jeśli wychodzimy z “mordowni” (tak nazywało się kiedyś pijalnie piwa, obecnie puby?), w których klienci oddają się piciu na umór (na śmierć, do nieprzytomności – dlatego: “mordownia”, morduje się, czyli zabija ludzi – częste bóki, mordobicia itd.). Na pewno postronni obserwatorzy nie uznają nas, opuszcząjcych takie miejsca za abstynentów, a wprost przeciwnie, przypną nam łatkę: piwoszy, pijaków, alkoholików, bandytów itp.
Jeśli jest się członkiem mądrej, wartościowej grupy społecznej (rodzina, koleżeńśtwo), która tworzy coś dobrego, np.: pogłębia wspólne pasje, przygotowuje się do sprawdzianu szkolnego, do matury czy testów gimnazjalnych, rusza na wędrówkę, aby zdobyć szczyt itp., łatwiej dorastać i dojrzewać, żyć. Świat staje się wtedy piękniejszy, bo mądrość grupy prowadzi człowieka ku odkrywaniu świata. Gorzej gdy grupa koncentruje się na złej stronie życia, np. zmowa przeciwko koledze, obgadywanie i plotkowanie, wspólne wagary i wykroczenia wobec prawa, przestępstwa karane więzieniem itp. Większość energii członkowie tego typu grup “spalają” na ukrywaniu się przed światem, zamazywaniu rzeczywistości i czynieniu zła.
“Jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać ja i one” – to przysłowie ostrzega przed tym, że działając w “stadzie”, człowiek wyzbywa się własnych wartości na rzecz narzuconych mu z zewnątrz. Ponadto sygnalizuje, że otoczenie może oceniać jednostkę po czynach i zachowaniu grupy. Słowem: uważaj, bo “z kim przestajesz, takim się stajesz”? To święta prawda! I racje ma ten, kto uczy swoje dzieci słowami: “Szukaj sobie przyjaciół mądrzejszych od siebie”, wtedy “wspólne krakanie” ma lepszą jakość…
Dodaj komentarz